قسمت هفتم - درباره تصمِم گِيری

در تصمیم گیری می توانید تصمیم ها را گیر بیاندازید، یعنی تصمیم «گیری» کنید.تصمیماتی گرفته شده وجود دارد که تنها لازم است آنها را صید کنید.یا آن که تصمیمات را بسازید و تصمیم سازی کنید. در شرایطی بهتراست تا جهان، زندگی و سرنوشت برایتان تصمیم بگیرد و شما صرفاً تصمیمات را بیابید و این تصمیم یابی است. و گاهی لازم است خود موضوعات، تصمیم، را اعلام نمایند که آن تصمیم بینی است... اما در اغلب مواقع مردم دچار تصمیم داری هستند. از پیش تصمیم خود را گرفته اند و قضاوت خود را کرده اند گویی از همه چیز باخبرند و اسرار را در نگاه خود دارند. تصمیماتی که اکثراً می گیرند غالباً سطحی، عجولانه و هیجان زده است و تهی از آگاهی لازم و کافیست. بنابراین به نتایجی آشفته و ناهماهنگ و عمدتاً مخرب منجر می شود.

گاهی با ایده های کم و بیش روشن برخورد می کنید و می ماند بررسی و انتخاب یک ایده، ولی گاهی لازم است تو ایده را بیاوری و چیزی در معرض دید تو نیست. که این ها از دو مسیر می روند.

در روند انتخاب مراقب خوش بینی و بد بینی و وهم بینی باشید و از وجود عنصر واقع بینی در سراسر روند آن اطمینان حاصل کنید.

در اکثر مواردی ک تصمیم بزرگ از بسیاری تصمیمات کوچک خوب تر است اما در مواردی ازم است یک تصمیم بزرگ را از طریق تصمیمات کوچک تر اتخاذ نمود و در مواردی تصمیم نگرفتن، خود بهترین تصمیم ممکن است چون نیازی که پاسخش تصمیم گیری است دارای پاسخ های دیگری نیز می تواند باشد. پس تا شرایط تصمیم گیری و قضاوت فراهم نشده به آن اقدام نکنید و نیز اگر ضرورتی در آن نیست، صرف نظر کنید.

ابتدا بر پایه محکمات و مسلمات و آنچه کاملاً آشکار است انتخاب کن و سپس بر مبنای اسرار، و آنچه نا آشکار است و نیمه آشکار، این روش خردمندانه زیستن در زمین است.

امور از انواع گوناگون اند بنابراین برای موضع گیری متناسب، باید با هر دسته از امور همجنس، به نوعی برخورد کرد و از همین است که ضرورت شیوه های گوناگون انتخاب بوجود می آید.

برای انتخاب هماهنگ گاهی تفکر لازم است آنهم به شیوه های متناسب با موضوع و شرایط گاهی به سکوت رفتن راه گشاست و گاه مراجعه به رویاها. زمانی تنها قلب است که می تواند پاسخ ات دهد و ایمانت تو را می رهاند و زمان دیگر از راه های دیگر.

اما باید کار را از جایی شروع کرد و آن جای مطمئن و امن و ایمن، ایمان است که آمین روح الامین و ام الامر به آنست...

و بعد از ایمان و تکیه به قلب، به نور عقل وآن روشنایی که در ذهن می آید، انتخاب کنید. پس بر خلاف قلب و ایمانتان که خلاف روح است تصمیم نگیرید و قضاوت نکنید.

از آنچه قلبت را می لرزاند و منقبض و گرفته می کند به شدت پرهیز کن. این وصیت آدم بود به فرزندش. اگر آدم به ترس و تردیدی که به درونش راه یافت، به خوبی توجه می کرد هرگز از عمق حضور خداوند رانده نمی شد. 

نشریه هنر زندگی متعالی - شماره اول

بازگشت

Share