گاه بر شن و گاه بر سنگ (داستانك)

دو دوست با پای پیاده از جاده‌ای در بیابان عبور می‌کردند بین راه سر موضوعی اختلاف پیدا کردند و به مشاجره پرداختند؛ یکی از آنها از سر خشم بر چهره دیگری سیلی زد

دوستی که سیلی خورده بود سخت آزرده شد، ولی بدون آن که چیزی بگوید روی شن‌های بیابان نوشت:

"امروز بهترین دوست من بر چهره‌ام سیلی زد."

و به راه خود ادامه دادند تا به یک آبادی رسیدند. تصمیم گرفتند قدری آن‌جا بمانند و کنار برکه آب استراحت کنند. ناگهان شخصی که سیلی خورده بود لغزید و در آب افتاد. نزدیک بود غرق شود که دوستش به کمکش شتافت و او را نجات داد. بعد از آن که از غرق شدن نجات یافت بر روی تخته سنگی این جمله را حک کرد:

"امروز بهترین دوستم جان مرا نجات داد."

دوستش پرسید:

"بعد از آن که من با سیلی تو را آزردم، تو آن جمله را روی شن‌های بیابان نوشتی ولی حالا این جمله را روی تخته سنگ حک می‌کنی؟"

دیگری لبخندی زد و گفت:

 "وقتی کسی ما را آزار می‌دهد باید روی شن های صحرا بنویسیم تا بادهای بخشش آن را پاک کنند،

ولی وقتی کسی محبتی در حق ما می‌کند

باید آن را روی سنگی حک کنیم تا هیچ بادی نتواند آن را از یادها ببرد."

بازگشت

Share