سال ها پیش در یک خانواده فقیر در
روستای دور افتاده ای به نام "روکی" ، در یک کلبۀ کوچك زندگی می کردیم.
روزها در مزرعه کار می کردیم و شبها از خستگی خوابمان می برد.
کلبۀ ما نه اتاقی داشت، نه اسباب و
اثاثیه ای، نه نور
کافی. از برداشت محصول آنقدر گیرمان می آمد که شکم پدر و مادر و سه تا بچه سیر
بشود. یادم می آید یک سال كه نمیدانم به چه علتی محصولمان بی دلیل بیشتر از سالهای
پیش شده بود، بیشتر از همیشه پول گرفتیم.
یك شب مامان ذوق زده یك مجله خاک
خورده و کهنه را از توی صندوق کشید بیرون و عکس زیبایی از یك آینه نشانمان داد.
همه با چشمهای هیجان زده عکس را نگاه می کردیم. مامان گفت حالا که کمی پول داریم
بیایید این آینه را بخریم، خیلی زیباست. ما پیش از این هیچوقت آینه نداشتیم، این
هیجان انگیزترین اتفاقی بود که می توانست برایمان بیفتد. چون خوشبختانه پول کافی
هم برای خریدش داشتیم. پول را به همسایه دادیم تا وقتی به شهر می رود آن آینه را
برایمان بخرد.
آفتاب نزده باید حرکت می کرد، از ده
ما تا شهر حداقل پنج فرسنگ راه بود، یعنی یک روز پیاده روی، تازه اگر تند راه می
رفت.
سه روز بعد وقتی همه داشتیم در مزرعه
کار می کردیم، صدای همسایمان را شنیدیم که یك بسته را از دور به ما نشان می داد.
چند دقیقه بعد همه در کلبه دور مامان جمع شدیم.
وقتی بسته را باز کرد مامان اولین
کسی بود که جیغ زد : وای ی ی ی ...، تو همیشه می گفتی من خوشگلم، واقعاً من خوشگلم!
بابا آینه را گرفت دستش و نگاهی در
آن کرد. همینطوری که سبیل هایش را می مالید و لبخند ریزی میزد با آن صدای کلفتش
گفت: آره منم خشنم، اما جذابم، نه؟
نفر بعدی آبجی کوچیکه بود : مامان،
واقعا چشمهام به تو رفته ها!
آبجی بزرگه نفر بعدی بود که با هیجان
و چشمهای ورقلمبیده به آینه نگاه می کرد : می دونستم موهام رو اینطوری می بندم
خیلی بهم میاد!
با عجله آینه را از دستش قاپیدم و در
آن نگاه کردم. می دانید در چهار سالگی یك قاطر به صورتم لگد زده بود و به قول
معروف صورتم از ریخت افتاده بود ولی چون آینه نداشتیم این موضوع را فراموش كرده
بودم.
وقتی تصویرم را در آینه دیدم، یكهو
داد زدم : من زشتم! من زشتم! بدنم می لرزید، دلم می خواست آینه را بشکنم، همینطور
که دانه های اشک از چشمانم سرازیر بود به بابا گفتم: یعنی من همیشه همین ریختی
بودم؟
- آره
عزیزم، همیشه همین ریختی بودی.
- اونوقت
تو همیشه من رو دوست داشتی؟
- آره
پسرم، همیشه دوستت داشتم.
- ولی
چرا؟ آخه چرا دوستم داری؟
- چون
تو مال من هستی!
* * * * *
سالها از آن قضیه گذشته، حالا من هر
صبح صادقانه به خودم نگاه می کنم و می بینم ظاهرم زشت است.
آنوقت از خدا می پرسم : یعنی واقعاً
منو دوستم داری؟
و او در جوابم می گوید: بله.
و وقتی از او می پرسم كه چرا دوستم
داری؟
به من لبخند می زند و می گوید: چون
تو مال من هستی و من تمام مخلوقاتم را بسیار دوست می دارم.
